Toneelspelen is pas een begin (43)
Het zat bij ons in het bloed. Ja, zo gaat dat. Zo een toneelvereniging bestaat meestal uit enkele families, ik bedoel: uit bepaalde gezinnen vinden soms enkele getalenteerde spelers hun weg naar het podium. Ze zien een zusje of broertje schitteren op het podium en voelen het ook bij hun kriebelen. En plots valt er iemand weg. Dringend heeft men iemand nodig. Ja, mijn zus of mijn broer, zal ik het eens vragen of die wilt vervangen. Of kiezen we een ander stuk? Neen, als ’t enigszins kan. Hallo, ja, ik wil dat wel doen, maar op een podium zeg? Mag ik er over nadenken? Zeker, tot straks, als mijn pintje leeg is.
Ja, jullie, beste lezers, weten perfect hoe het gaat, hoe je erbij betrokken werd en je nog altijd met een zeker heimwee aan je eerste optreden terugdenk.
Het is niet zomaar een hobby, het wordt een stukje van je leven. Een stukje en als je dat verwijdert blijft er niets meer over. Toneelspelen is een rijkdom, een verrijking die je leven een andere glinsterende kleur geeft. Tenzij je wegens omstandigheden je niet meer thuis voelt in de kleine cocon van een toneelgroep, een toneelfamilie.